VGSTartikel:Je leeft, je denkt, je maakt allerlei mentale en fysieke processen door, je ontwikkelt jezelf, maar vraag je je zich wel eens af waar dit toe dient? Het feit ligt er: 99,999% van de levens op deze wereld - waarmee dus zo goed als zeker ook dat van jou - zal ophouden te bestaan zonder dat er nog substantieel aan gedacht zal worden. Zonder dat mensen, laten we zeggen 2 à 3 generaties later, nog wat zullen hebben aan uw levenswerk, aan uw gedachten, aan uw worstelingen en de filosofische inzichten en levenslessen die u hebt opgedaan. Bovendien al dat nadenken of juist niet nadenken en al uw gedane arbeid is niet alleen zinloos, het is tevens al vaker en beter gedaan en gedacht. Om deze redenen is niets wat u doet echt betekenisvol en het zal allemaal in vergetelheid raken.
Niemand zal later wat hebben aan:
- Je postzegelverzameling.
- Alle boeken die je gelezen hebt en hoe intellectueel je daarvan geworden bent.
- Je vakantiefoto’s van de vakantie waar u nu écht eens aan toe was.
- Je kantoorbaan.
- De ruzies met je vrouw/man over welke kleur de stoffering van de nieuwe bank moet hebben
Begrijp me goed, het is logisch dat je denkt dat je wel iets voorstelt. Je denkt dat je het centrum van de wereld bent omdat je natuurlijk vanuit jezelf denkt. Je hebt niemand anders om vanuit te denken en te leven, dus denk je dat het om jezelf draait. Zoniet bewust dan wel onbewust. Maar voorzeker, dat is bedrog. Sorry, zo werkt de wereld nu eenmaal niet.
Denk over de volgende vraag maar eens goed na: van welke mensen uit de geschiedenis weten we nu nog wat? Wat filosofen, wat kerkvaders, wat sociale hervormers, iemand die als eerste op de maan was en wat beroemde politieke figuren zoals repectievelijk Socrates, Calvijn, Martin Luther King, Neill Armstrong en de presidenten van Amerika. Dat zijn mensen die herinnerd worden. Waar nog over gesproken wordt. Waardoor mensen ook nu nog aan het denken worden gezet, zich laten beinvloeden. Dat zijn in positieve of negatieve zin, betekenisvolle levens geweest.
Je bent toch niet zinloos zeg je? Je helpt weleens anderen? Je koopt fairtrade hagelslag? Je bent op je eigen kleine schaal toch betekenisvol? Is dat het?
Natuurlijk weet ik dat we in God’s plan met deze wereld allemaal een soort van plek hebben of een bepaalde rol zullen vervullen. Anders gezegd: in Zijn ogen zijn we wel degelijk zinvol. Waarom zou Hij anders de moeite nemen om 'onze haren te tellen' en te 'weven in de moederschoot'? Ook is het nog eens zo dat de mensen die weinig voorstellen in de ogen van mensen, in de ogen van Jezus juist veel waard zijn. De laatsten zullen de eersten zijn, en gelukkig de nederigen van hart! Dit is waarschijnlijk een van de mooiste lessen uit de Bijbel en als je dit een beetje doorleeft, dan gaat daar waarschijnlijk ook een enorme berusting en rijkheid vanuit. Je hoeft je niet druk te maken om wat je voorstelt. Fieuw.
Maar hoe mooi deze les ook is, hoe fantastisch het ook moge zijn en welk een berusting je uit dit feit mag halen, toch blijft er één probleem...
JE KUNT HET NIET AANRAKEN!
ARGH!!!
En er niet over opscheppen.
En het bezorgt je geen faam over de hele wereld,
of zelfs maar over Nederland.
Het bezorgt je niet eens geld.
En dat is ronduit frustrerend, want ik wil en moet juist wat voorstellen! Niet alleen bij God, maar bij de mensen. Ik wil dat mensen in hun gesprekken het over mij hebben, dat ze mij later citeren en dat ze weten hoeveel ik weet en wat voor diepe filosofische gevoelens en gedachten ik wel niet heb. Mijn autobiografie moet wereldwijd herdrukken vieren. In de spiegel neem ik soms alvast de pose aan, voor de foto op de achterkant.
Zucht, ik ben blij wanneer Jezus terugkomt en ik eindelijk in staat ben om niet de eer voor mijzelf, maar voor die van God te zoeken. Dat scheelt een hoop frustraties.
0 reacties:
Een reactie plaatsen