muziekfrustratie

Eén van de discussies die die vaak gevoerd wordt in muziekland is de discussie omtrend coveren. Kunnen covers beter zijn dan het origineel. Of niet? Is het origineel per definitie beter?

Er zijn in dit debat veel argumenten te verzinnen en bij elke recensie, discussie of elk forumtopic worden ze wel over en weer geslingerd. Iedereen heeft wel zijn ultieme redenen om een cover te omarmen of te verafschuwen. Nu geloof ik - sinds het ontdekken van de ingewikkeldheid van de wereld - niet meer in zinnige principes die zonder uitzondering, in elk geval, voor altijd en overal gelden, dus waarschijnlijk zal hier ook wel weer gelden: elke cover heeft andere redenen om wel of niet te kunnen en het zal niet zo zijn dat alle covers per definitie niet kunnen.

Zo zijn er de "hak- en stampcovers" van artiesten die een beat zetten onder werkelijk alle popklassiekers zodat deze nog een rondje mee kunnen in een gemiddeld danscafé voor 15 jarigen. Over het algemeen is het simplistische gemak waarmee zo'n nummer in elkaar gedraaid kan worden al een reden voor afschuw, maar toegegeven, soms kan zo'n nummer in een goedlachse bui toch nog fungeren als leeghoofdige lolbevorderaar op verschillende gelegenheden. Bovendien biedt dit soort muziek in de kroeg een mooie elitaire mogelijkheid om eens een gesprek met iemand aan te knopen: "kansloos hè? Dit soort trieste dancepulp. en al die 15 jarigen vinden het fantastisch". (Zullen we naar een vet toffe, alternatieve kroeg gaan?)
Ook dit soort covers heeft dus zijn functie en zijn publiek en klinken stiekem soms ook wel lekker.
Wie ben ik om dan te zeggen dat zo'n cover per se fout, slecht of lelijk is?

Een cover kan ook de andere kant op gefabriceerd zijn dan de hak- en stampecovers. Bijvoorbeeld door juist instrumentatie weg te halen, of van het nummer een ballad te maken. Lucie Silvas maakte op deze manier een vieze glijballad van het al veel te veel gecoverde "Nothing else matters" van Metallica, maar zangeres Do is erger. Zij presteert het om eerst zo'n hak- en sampcover van het nummer "Heaven" van Brian Adams te maken om er vervolgens een skyradio-fahig-gemachte glijballad achteraan te gooien. Weerzinwekkend, dat zeker. Maar ja, als je Do mooi vindt zingen...
Van ballads houdt...
Wie ben ik om dan te zeggen dat zo'n cover per se fout, slecht of lelijk is?

Dan zijn er de compleet zoutloze "never-change-a-(money)-winning-team-covers". Artiesten die zelfs niet de moeite nemen om een beat of eigen geluidje aan de cover mee te geven of er uit te halen, maar eigenlijk niets anders doen dan een complete heruitgave van het origineel op eigen naam. Nu ben ik ervan overtuigd dat dit echt niet kan. Maar hier geldt wederom: als je het origineel niet kent, als je niet weet dat het goedkoop jatwerk is, dan kan de gestolen plaat natuurlijk nog steeds wel goed klinken. Of misschien dat je het origineel al wel kent, maar dat de stem van de dief wat beter in je gehoor ligt? Kan toch?
Wie ben ik om dan te zeggen dat zo'n cover per se fout, slecht of lelijk is?

En eerlijk is eerlijk: er zijn ook nog van die covers die op muzikaal of tekstueel gebied zo'n briljante draai aan het origineel geven dat ze werkelijk een aanvulling of een bijna origineel nummer mogen heten. Nu laat mijn woordgebruik al zien dat ik met deze covers prima kan leven, dus hier geldt zeker:
Wie ben ik om dan te zeggen dat zo'n cover per se fout, slecht of lelijk is?

U ziet, alle handvaten om lekker te oordelen en te schelden worden, zoals altijd, weer uit handen geslagen. En vandaag was de frustratie hieromtrend zo hevig dat ik deze blog maar heb aangevangen. Wat was het geval?

Zappend op tv kwam ik langs een videoclip van Krezip waarin ze een "never-change-a-(money)-winning-team-cover" uitvoeren van...

...

Beck's "Everybody's gotta learn sometimes". Nou, u mag gerust weten dat ik hulpeloos en teneergeslagen op mijn knieën voor de tv zat te grienen van deze heiligschennis.

Waar dit nummer van Beck in "Eternal sunshine of the spotless mind" een historisch, bijna ongeëvenaard en hartverscheurend filmmoment - a la "wise up" van Aimee Mann in Magnolia - bewerkstelligt, wordt dit nummer door Krezip gebruikt als euroshopper toiletpapier bij de film "Alles is liefde" met in de clip voorbijschietende hoofden van Daan Schuurmans (ster in gedrochten als "Costa" en "Volle maan") en Paul de Leeuw (icoon van de lege televisiewereld). De slowmotionste slowmotion van dit "noooooooo" moment, volstaat niet voor de omschrijving van de dolk die hier door mijn hart is gegaan.

En ik sta niet alleen met bittere pijn in mijn hart, maar ook met lege handen, want ik heb geen grond, geen enkele grond om dit te verafschuwen. En als je Eternal Sunshine niet hebt gezien, hoe moet je dan weten wat voor ramp hier is geschied? Hoe moet je dan de ware aard van deze schroothoop met een dun laagje gestolen chroom weten? Ik kan er niets van zeggen. Als mensen dit mooi vinden, dan vinden ze dit mooi. Sterker nog: de versie van Beck is zelf een cover van "The Korgis". Beck doet het beter, intenser met een stemgeluid dat de inhoud van het nummer van veel meer sfeer voorziet dan dat van Korgis, maar ja. Zie dit hypocriete verhaal nu nog maar eens wijs te maken aan Krezipfans.

Geen grond om te oordelen... Wat rest is de steun van gelijk gezinden. Niet dat wij het bij het rechte eind hebben, dat niet, maar wel een schouder om op te huilen en dat is ook wat waard.