Adam's Apples is een film die gaat over een neonazi, een tot serieverkrachter en kleptomaan en alcoholist verworden ex-toptennisser, een schietgrage overvaller die het zijn hele leven al heeft gemunt op één oliemultinational en een pastor die in zijn kerkgemeenschap dit soort vreemde mensen rehabiliteert. De pastor heeft daarbij de (misschien wel broodnodige) neiging om alles, maar dan ook alles wat niet positief is domweg te ontkennen of erover te liegen. Zijn compleet gehandicapte aan een rolstoel gebonden zoontje kwam zojuist moe thuis van het honkballen. Echt waar. Vervolgens bestaat de rehabilitatie van de neonazi hieruit; dat hij als een te verwezenlijken Levensles een... appeltaart gaat bakken. Het door de pastoor en de neonazi geneuriede 'How deep is your love' (de uitvoering van Take That), fungeert als soundtrack.
Het is dat deze film me is aangeraden, anders had ik na het lezen van de synopsis de film waarschijnlijk links laten liggen. Wat kun je hier nou mee? Wat moet je met dit soort kinderachtige idioterie? Als de film nou ging over een massamoordend konijn, halve kokosnoten als paarden en een ridder die steeds 'nie' zegt, dan snap ik het: hier hoef ik niets te verwachten. Maar als het gaat over een pastoor en een neonazi, dan zou ik denken dat je iets wilt. Een punt maken? En zo'n combinatie tussen (wat in de synopsis klinkt als) goedkope en stompzinnige idioterie en stiekum toch iets willen zeggen... Ik weet niet of ik dat zo erg waardeer.
Adam's Apples is echter compleet geslaagd. Waarschijnlijk komt dit doordat naast het altijd aanwezige absurdisme, ook donkere humor, geweld en een drukkende sfeer de kop op steken. Deze combinatie is het die blijft knagen en fascineren, gedurende de hele film. Wat werkelijk achterblijft van de film is daarom niet dat het verhaal absurd was (wat erg vreemd is bij zo'n absurd verhaal), maar dat het kijken soms pijn deed en ontzettend veel stof voor nadenken oplevert.
Zo is de pastoor te zien als het absolute goede: hij neemt niemand iets kwalijk, vergeeft zonder enige scrupules ook al wordt hij zwaar mishandeld. Bij tijd en wijle ontkent hij zelfs gewoon dat er iets naars gebeurde. Door dit in bepaald opzicht 'absolute goede' tot in het extreem door te trekken wordt het irritant, blind en naief met alle interessante vragen die hieruit voortvloeien het goede. Bovendien overwint de pastor de kwade neonazi niet door het kwade van de kaart te vegen, niet door perfect heldendom, of door op een andere manier superieur te zijn, maar door het kwade te beschamen met dat irritante, naieve goede. De zwakheid van de pastor blijkt zo 'sterk' dat het wat machtiger is over zijn eigen macht laat schamen (1 kor 1:20-30).
En dat is natuurlijk allemaal erg interessant.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
2 reacties:
Hee wat fijn, weer een recensie van Gerben! Ben nu zeker benieuwd naar de film. Overigens is het nummer natuurlijk eigenlijk heus niet van Take That, om even terug te koppelen op je vorige stuk.
Hoop dat alles goed is verder!
Liefs, Maaike
Inderdaad een aanrader deze film van Henk. Ik moet eerlijk toegeven dat bepaalde ontwikkelingen in het begin van de film mij niet aanstonden, maar dit bleken spoken in mijn hoofd te zijn.
Ook lag de symboliek er een beetje dik op. Dit werd in de tweede helft met een goede dosis humor wel weer goed in balans gebracht.
Dat liedje van Take That is niet de titelsong, anders had de film How Deep is Your Love moeten heten of het liedje Adam's Apples. Ha!
Een reactie plaatsen