Ik kan het me ook wel voorstellen: David Fincher werd tot twee keer toe - voor 'Fight Club' en voor ' Seven' - geïnviteerd door The Academy om mogelijkerwijs een van de suffere Oscars in ontvangst te komen nemen. Je trekt twee keer je beste smoking aan en pocht wat over je winstkansen om ook een mooie vrouw aan je zijde mee te kunnen nemen. Vervolgens grijp je naast de mineure beeldjes en zie je eerst 'Braveheart' en later ook ' The English Patient', 'Titanic' en 'Shakespeare in Love' met de hoogste eer strijken.
Geroken aan The Academy... geïnfecteerd door de wens om aldaar toch ook bij echte winnaars te horen... onder de indruk van galajurken en decolletés... Tsja, dan ga je een keer overstag en laat je je creatieve vermogens overstemmen door de wellustige lokroep van de Oscars.
En laat daar geen misverstand over bestaan: 'The Curious Case of Benjamin Button' is werkelijk een film die schrééuwt naar de Oscars. En dat soort films, ontsprongen aan de schreeuw, zijn niet vaak goede films. Vaak te karakteriseren door een hang naar 'meer'. In het geval van Benjamin Button, meer overdreven dramatiek per dialoog. Meer stomvervelende, karikaturale perfectie bij de hoofdpersonen. Meer zwaar aangezette, 'overweldigende' momenten. En dat allemaal opgehangen één verhaallijntje: iemand wordt jonger, niet ouder. Dit idee voor het script is in potentie natuurlijk interessant, maar wordt zonder poging om het een beetje fatsoenlijk uit te denken, misbruikt voor de eigenlijke thematiek: De Grootsche Liefde en Dramatiek in de relatie tussen Benjamin & Daisy. Maar ja, om een ordinaire, dramatische liefdesverhouding te verfilmen heb je geen omgekeerde levensloop nodig*.
De vergelijking met het veel betere 'Forrest Gump' (dezelfde scriptschrijver) is al vaak gemaakt in recensies, maar ik zou de vergelijking willen doortrekken naar 'Titanic', 'A Beautiful Mind', 'The Green Mile', 'the Shawshank Redemption' en nog een hele rits meer of minder geslaagde films die wat betreft thematiek en vooral dramatiek uit dezelfde Schreeuw naar het beeldje zijn ontstaan.
Kortom, Benjamen Button is een vervelende film om naar te kijken. Een origineel sciptidee - de omgekeerde levensloop - (waarvan je je echter al kunt afvragen of dit idee alleen niet wat mager is) wordt zonder originaliteit, uitgewerkt in een suf drama dat ook nog eens 2 1/2 uur duurt. Een film zonder ziel, wat je wat mij betreft niet kunt compenseren met goed acteerwerk (van Brad Pitt) en zeker niet met special effects en make-up, waar dan toch eindelijk beeldjes voor in ontvangst genomen mochten worden. David Fincher - hoewel je erover kunt discussiëren of niet vooral Eric Roth, de scriptschrijver de schuld moet krijgen - heeft 10 keer betere films gemaakt.
-----
*Ook geen bootramp trouwens, om nog even een onder de gordel sneer uit te delen aan 'Titanic'.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
3 reacties:
Gerp! Je was er even! En je hebt me voor een teleurstellend avondje uit behoud ;)
Behoed ook.
Ik vind het wat kort door de bocht om de oscars de schuld te geven, maar het (vrouwelijke) publiek proberen te behagen kan moeilijk ontkent worden.
Fincher is een goed filmmaker en visueel gezien is deze film ook mooi. Hij vertrouwt hier alleen iets te veel op het verhaal dat Eric Roth heeft opgekrabbeld. Dit probeert meeslepend te zijn, maar is zo hol dat Fincher er ook niets aan kan doen.
Een reactie plaatsen