"Hij hoeft niet weg." Behalve deze conclusie wilde Geert verder eigenlijk niets kwijt over het gesprek dat hij tot diep in de nacht met Lucassen had. Wel wordt zijn woordvoerderschap voor de onderwerpen wonen en wijken afgepakt.
Twee zaken bevreemdden mij hierin nogal. Ten eerste het woord 'hoeft'. Ten tweede de tandenknarsende manier waarop Wilders deze voor de PVV hypocriete uitkomst wereldkundig maakte. Hij was duidelijk meer gefrustreerd dan het milde woordje 'hoeft' verraadde.
Nu was de hypocrisie van de PVV voor de wat meer nadenkenden onder ons natuurlijk al lang duidelijk. Zo werd een dag na het uitroepen van het 'breekpunt AOW', deze zonder pardon weer ingeslikt. En laatst nog kwam er geen motie van wantrouwen tegen de Zweeds-Nederlandse staatssecretaris, terwijl die wel kwam tegen de Turks-Nederlandse Albayrak uit het vorige kabinet. Het verweer van Wilders was hier verfrissend, ongegeneerd hypocriet: het vorige kabinet wilde ik weg hebben, dit kabinet niet.
En door zijn aanhang lijkt het allemaal te worden geslikt. Dat maakt het niet alleen verfrissend, maar ergens ook heel erg eng. De Islamhaat moet daar toch wel diep zitten.
Het geval Lucassen daarentegen blijkt wat minder makkelijk weg te wuiven. En dit laat zich ook wel verklaren: hij heeft ontucht gepleegd, het leven in de buurt waar hij woonde verziekt, en hierover gelogen. We moeten dus concluderen dat Lucassen een ideaaltypische incarnatie is van Wilders' concept 'straatterrorist'. En dat binnen de gelederen van de eigen partij! Dit is in tegenstelling tot de AOW en de Zweedse staatssecretaris hypocrisie op een kernwaarde van de PVV: geen genade voor criminelen. Logischerwijs springt de media daar dan ook bovenop, want tegen de hardst schreeuwende parlementariër kan nu natuurlijk niet hard genoeg teruggeschreeuwd worden.
Goed, Lukassen hoeft dus niet weg. Maar dat Lukassen wél op zou stappen zou voor de PVV een ideale uitkomst zijn. Geert zou dan kunnen claimen een rechte rug te houden. Ook binnen de partij. Daardoor zou het mogelijk blijven om relatief ongestoord zijn law-and-ordermentaliteit te blijven uitdragen. Nu is het uitdragen van die mentaliteit, voor wie weet hoe lang, bevlekt. Een eenvoudige schietschijf voor het hypocrisieverwijt en de media lusten daar pap van. Bij vertrek van Lucassen zouden de stemmers van de PVV kunnen zeggen dat de partij ook intern hard is voor hen die de wet overtreden en dus, in tegenstelling tot de rest van die linkse politieke theedrinkers, niet hypocriet is. Het zou dus misschien zelfs positief kunnen werken als een demonstratie van rechtlijnigheid.
Maar, zo zegt de grote leider, Lucassen 'hoeft' niet op te stappen.
Jaaa, ammehoela. Lucassen wílde niet weg. En omdat hij gekozen is, is het niet mogelijk om hem te dwingen ontslag te nemen als parlementariër. Hoogstens kan hij uit de partij gezet worden, maar dan staat het hele kabinet op het spel, gezien de meerderheid van 1 zetel. Dat kan de PVV zich niet veroorloven.
Och mensen, Wilders heeft hem gesmeekt die hele nacht lang. Op zijn blote knietjes. En waarschijnlijk is hem ook wat pecunia in het vooruitzicht gesteld, mocht ie stilletjes weggaan. Maar nee, Lucassen gaat niet. Trouwens, zoveel geld als dat men in 4 jaar in de Kamer (en wachtgeld daarna)* verdient... Ik vraag me af of de reservering vertrekpremies van Wilders' partijkas daarvoor toereikend is.
Kortom: Lucassen blijft en besmeurt zo de hele PVV met de vervelendste PVV crisis tot nu toe. Ik kan voor zó'n egocentrische, onethische houding eigenlijk maar twee theorieën bedenken:
1. Lucassen is bezeten van de status, het geld en de macht van een Tweede Kamerlid;
2. hij is heimelijk lid van de PVDA.
vrijdag 19 november 2010
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen