500 days of summer

Als een filmhoes vermeldt:

Boy meets girl.
Boy falls in love.
Girl doesn't.

Dan bekruipt de angst mij dat ik de komende anderhalf uur van mijn leven ga verspillen aan een ik-wil-ontzettend-graag-alternatief-zijn-gedrocht à la 'Juno' of 'Garden State'*. Zo'n film die zo erg probeert authentiek en alternatief te zijn dat ie uiteindelijk niet authentiek maar irritant en narcistisch wordt.

Als dan naast het genre (romcom) ook nog het indy-sfeertje met de alternatieve muziek een belangrijke rol speelt, dan is de vergelijking met genoemde films - en daarbij mijn angst - compleet. Maar gelukkig houdt de gelijkenis bij deze twee zaken op en lukt het David Webb, de regisseur, wel om de film van beide kwalijke uitersten verwijderd te houden: de makkelijke Hollywoodcliche's en de onauthentieke poging om vooral heel erg alternatief te willen zijn.

Het verhaal draait om Summer en Tom. Tom wordt mateloos verliefd, Summer blijft er wat omheen draaien, twijfelen, met bekende deconstructieve argumenten over de liefde: wat betekent dat woord eigenlijk, liefde? Stranden niet meer dan de helft van alle huwelijken? Liefde zorgt uiteindelijk voor pijn, etc. etc. In anderhalf uur volgen we daarna de vele ups en downs van de relatie. De downs komen uiteindelijk voort uit de twijfels van Summer, maar Tom met zijn mateloze verliefdheid, zijn roze bril, ziet die downs niet. Hij is in tegenstelling tot Summer helemaal van de kaart, smoorverliefd en zijn leven lijkt voorgoed verbonden met het lot van deze relatie. Hij is dan ook ziek van de uiteindelijke brake-up (die door de niet-chronologische vertelvolgorde al in het begin van de film duidelijk is).

Die roze bril van Tom... dat is misschien wel het belangrijkste thema in de film. Het eeuwige** vraagstuk van de liefde: manifesteert liefde zich in de ander; 'De Ware' waartoe het lot ons immer zal leiden? Of moeten we liefde toch eerder vergelijken met een roze bril die we zelf opzetten? En als we dat laatste denken, moeten we dan ook de relativering van het sprookje die dat met zich mee lijkt te brengen voor lief nemen? Een gemiddelde Hollywoodfilm stelt deze vraag niet (en dat is een compliment aan 500 days) door onvoorwaardelijk te kiezen voor het verhaal van De Ware. In deze films zijn mensen die zich afvragen of 'De Ware' eigenlijk wel bestaat, gewoon diegenen die De Ware blijkbaar nog niet hebben ontmoet. Misschien is de onfalsificeerbaarheid van dit geloof wel de kracht van Hollywood romcoms...

Zo niet '500 days of Summer' die via een gemodificeerde theorie van 'Een Ware' zowel recht doet aan de realiteit als aan de betovering van een grote liefde. Een eigenzinnig compromis dat tot nadenken stemt, daarbij nog even een emotionele stomp uitdelend aan iedereen die stiekem (ik) en onverbloemd (Tessa) toch nog blijken te hechten aan het verhaal van De Ware. Dit alles wordt gebracht met een frisse en vlotte regie en cameramontage die misschien op het randje van gimmicky balanceert, maar daar m.i. niet overheen gaat. Voeg daarbij de fantastische muziek van o.a. Belle&Sebastian, The Smiths en Wolfmother (in een romcom, hulde voor deze casting!) en de schoonheidsfoutjes*** die er zeker ook inzitten, worden ruimschoots gecompenseerd.



------------------
* Oh ja, Garden State, met die traumatiserende scènes, die mij altijd nog bezoeken in mijn nachtmerries. Bijvoorbeeld die scène waarin Zach Braff en consorten, gekleed in een vuilniszak heel hard in een kuil schreeuwen. Die scene waaraan je riekt dat de regisseur schijt heeft aan het plot omdat hij per se naar dat 'oh zo alternatieve' plaatje in zijn hoofd toe wil regisseren. Alleen de herinnering al doet het zuur achterin mijn mondhoeken verschijnen. Of dan die scène waarin Zak Braff - hoe symbolisch! - een gekke trui van oma krijgt in hetzelfde patroon als het ouderwetse behang. Of dan die scene met die hond in de wachtkamer van de pillendraaier, en die van de rijke vriend met een enorm huis zonder inrichting zodat ook daar weer zo'n zeer alternatief shot geschoten kan worden...

Ho, ik dwaal af.

**
Misschien is het woord 'eeuwig' hier wat anachronistisch, gezien tijdperken waarin huwen (en uithuwen) vooral werd gebaseerd op allerlei sociaal en praktisch nut. In zo'n situatie is dit dilemma natuurlijk niet echt van toepassing. Misschien is het ook anachronistisch in die zin dat projectietheorieën zoals die van de roze bril natuurlijk niet altijd hebben bestaan (Freud, anyone?).

*
Pas op de spoilers en laat ze je er niet van weerhouden om de film te gaan kijken.

1. slechte openingsscène die je in eerste instantie op het verkeerde been zet: komt er een 'Rain man' kloon over autisme aan? Het blijkt van niet, terwijl autisme toch echt de enige rechtvaardiging kan zijn voor deze scene.
2. een klein zusje en twee slungelige vrienden die met respectievelijk schattigheid en komische momenten als bliksemafleiders moeten fungeren. Dat Hollywood element hadden ze moeten dumpen.
3. een verwijzing naar Bergmans 'Seventh Seal' (en naar het schijnt ook Fellini, maar die heb ik er niet uit gehaald) die echt volledig in de lucht hangt en daardoor wat pretentieus overkomt.